Ibu nak ucapkan terimakasih sebab kakak rajin tolong make-upkan blog ibu. Ibu ni bukan pandai sangat. Kakak cakap, " ibu explore je.." tapi terus-terang ibu tak berani, takut tak jadi, nanti janggal kawan-kawan blogger ibu tengok. Jadi ibu lebih rela tunggu kakak balik, baru ibu berani ubah apa patut kat blog ibu nih, terimakasih tau...
Kakak makanlah ubat homopati yang kita amik aritu sampai habis yea. Kakak dengar kan apa yang Doktor Hasan 'baca' bila tengok tangan kakak. Jangan culas makan ubat tu. Ibu doakan sungguh-sungguh supaya Allah sembuhkan penyakit kakak.
Malam tadi ( malam kakak balik asrama ) Nadhrah nangis sungguh-sungguh kat dalam bilik. Sedih sangat dia bila kakak dah balik asrama.
Ibu tulis ni bukan nak bagi kakak sedih atau lemah jiwa, cuma sebagai luahan rasa seorang ibu bila terpaksa berjauhan dengan anaknya. Tengok blog kakak pun ibu jadi sedih...
Kadang-kadang fikiran ibu melayang jauh, fikir lepas SPM ni tentu kakak akan pergi jauh juga, untuk sambung belajar ke peringkat yang lebih tinggi. Rasa macam tak sanggup nak bayangkan, rasa macam sekejap benar kakak dah nak melangkah ke alam dewasa dan tinggalkan ibu. Tapi ibu akur...kakak ada masa depan yang harus diperjuangkan.
Dan harapan ibu yang benar-benar tulus, walau di mana jua kakak berada JANGAN lupakan ALLAH dan RASUL, peganglah dua ini dengan sesungguh hati, tanpa berbelah-bagi. Tiada makna yang indah jika kakak berjaya tanpa berpegang teguh kepada yang haq ini.
Ingat sungguh-sungguh dalam hati kakak.

